Το πέρασμα του "Ζορμπά"

29 Σεπτεμβρίου 201 - ώρα 10.30

29 Σεπτεμβρίου 2018 - ώρα 12.00

(η φορά των ανέμων αντίθετα με τη φορά κίνησης των δεικτών ρολογιού)

29 Σεπτεμβρίου 2018 - ώρα 14.00

29 Σεπτεμβρίου 2018 - ώρα 17.00

29 Σεπτεμβρίου 2018 - ώρα 21.00

30 Σεπτεμβρίου - ώρα 09.00

Το χαλαζόμετρον

Το χαλαζόμετρον (Δίπλωμα ευρεσιτεχνίας 25713/4-2-64)

Όργανον μετρήσεως ποσότητος χαλάζης και μεγέθους κόκκων αυτής

Άρθρο του Θεόδωρου Μαλδογιάννη, φυσικού,

καθηγητού της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1965-68)

αργότερα βοηθού στην έδρα της Μετεωρολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων,

στο περιοδικό Φυσικός Κόσμος (Τεύχος 12 Φεβρουάριος 1969)

……

2. Λειτουργία

Αρχίζει πίπτουσα η χάλαζα, της οποίας όλοι οι κόκκοι δεν είναι βεβαίως της ιδίας διαμέτρου. 

Καθώς δε ούτοι εισέρχονται δια του στομίου Τ Τ’ της λεκάνης Λ Λ΄ δια μέσου του κυκλικού ανοίγματος ΔΑΒΓ κυλίονται επί των πλεγμάτων και έκαστος χαλαζόκοκκος  αναλόγως της διαμέτρου αυτού, πίπτει εντός του αντιστοίχου κυλίνδρου, οι μεν μικροτέρας διαμέτρου δια μέσου των υψηλότερα ευρισκομένων πλεγμάτων λόγω της μικροτέρας πλευράς των τετραγωνιδίων των, οι δε μεγαλύτεροι δια μέσου των χαμηλώτερα ευρισκομένων τοιούτων λόγω της μεγαλυτέρας πλευράς των τετραγωνιδίων. 

Και όσα μεν περισσότερα πλέγματα υπάρχουν εις το χαλαζόμετρον διαφορετικής πλευράς τετραγωνιδίων τόσο περισσότερον ακριβέστερος γίνεται ο διαχωρισμός των χαλαζοκόκκων κατά διάμετρον.

3. Μετρήσεις

Μετά το πέρας της πτώσεως της χαλάζης, ανοίγομεν τας θυρίδας Θ1, Θ2, Θ3, και τη βοηθεία βαθμολογημένου εις εκατοστόμετρα σχοινίου ή κανόνος μετρώμεν το ύψος του δια της τήξεως των χαλαζοκόκκων προερχομένου ύδατος.

Γνωστής ούσης δε και της βάσεως του αντιστοίχου κυλίνδρου υπολογίζομεν το βάρος του ύδατος εκάστου κυλίνδρου και εξ αυτού εν σχέσει μετά του ολικού βάρους του ύδατος απάντων των κυλίνδρων, εξάγομεν το ποσοστόν της πτώσεως των χαλαζοκόκκων τάδε και τάδε διαμέτρου, όστις είναι και ο σκοπός του χαλαζομέτρου. 

.................................................................

Χάλαζα

(από το βιβλίον Περιγραφική Μετεωρολογία – Λεωνίδα Καραπιπέρη, καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών)

Το φαινόμενον της χαλάζης συνίσταται εις την πτώσιν επί της επιφανείας της Γης τεμαχίων πάγου σφαιρικών ή ακανονίστου σχήματος, διαμέτρου μεγαλυτέρας των

5 mm.

 Όταν νέφη του είδους των σωρειτών και δη των σωρειτομελανιών (Cb) παρουσιάζουν μεγάλην κατακόρυφον ανάπτυξιν οπότε η θερμοκρασία των ανωτέρων τμημάτων αυτών κατέρχεται υπό το 0 C, τότε συμβαίνει παγοποίησις επί των πυρήνων πάγου και γενικώς μια ταχεία μετατροπή των εν υπερτήξει, υδροσταγονιδίων εις παγοκρυστάλλους.

Το φαινόμενον τούτο λαμβάνει χώραν εις θερμοκρασίας παραπλησίας των -18⁰C , ήτοι εις ύψη άνω των 5.000 m περίπου.

Εν τω μεταξύ μετά τον σχηματισμόν των πρώτων παγοκρυστάλλων οίτινες αποτελούν και τους πυρήνας των χαλαζοκόκκων, ούτοι μεγεθύνονται δια συγκρούσεων μεταξύ παγοκρυστάλλων και υδροσταγονιδίων εν υπερτήξει και σχηματίζουν μεγαλύτερους χαλαζοκόκκους και κοκκώδη χιόνα.

Όταν οι χαλαζόκοκκοι ούτοι δεν είναι δυνατόν να συγκρατηθώσι ή να παρασυρθώσι πλέον προς τα άνω δια των ανοδικών κινήσεων, τότε πίπτουν εντός του εν υπερτήξει νέφους, κάτω της κρισίμου επιφανείας και αυξάνουν ταχέως δια προσθήκης νέων παγοκρυστάλλων και υδροσταγονιδίων εν υπερτήξει.

Οι ούτω σχηματισθέντες χαλαζόκοκκοι εγκαταλείπουν τελικώς το νέφος και εάν φθάσουν εις την επιφάνειαν του εδάφους πριν ή τακούν, δίδουν το φαινόμενον της χαλάζης.

Οι επί του εδάφους πίπτοντες χαλαζόκοκκοι είναι σφαιρικοί, κωνικοί, απιοειδείς ή έχουν ακανόνιστον σχήμα, αι δε διαστάσεις αυτών ποικίλλουν από μεγέθους μπιζελιού μέχρι μεγάλου πορτοκαλίου.

Γενικώς η διάμετρος αυτών είναι μεγαλυτέρα των 5mm και δύναται να φθάση τα 12 και πλέον εκατοστόμετρα.

Η χάλαζα δημιουργείται εντός των νεφών ισχυράς κατακορύφου αναπτύξεως και δη εντός των σωρειτομελανιών διό και παρατηρείται κατά τας καταιγίδας, μετωπικάς ή θερμικάς.

Οι σωρειτομελανίες χαρακτηρίζονται από μεγάλην κατακόρυφον ανάπτυξιν, ισχυρά ανοδικά ρεύματα, μεγάλην ποσότητα ύδατος και μεγάλας υδροσταγόνας, προσφέρεται όσον ουδέν άλλον νέφος δια σχηματισμόν χαλάζης.

Όταν οι χαλαζόκοκκοι είναι ακόμη μικρών σχετικώς διαστάσεων και δη εις το αρχικόν στάδιον αναπτύξεως των, ούτοι παρασύρονται προς τα άνω υπό των ισχυρών ανοδικών κινήσεων και ακολούθως πίπτουν προς τα κάτω.

Ανερχόμενοι όμως εις τας υψηλάς περιοχάς του νέφους όπου αι θερμοκρασίαι είναι πολύ κάτω του 0^ο C , ο περί αυτούς σχηματιζόμενος πάγος είναι διαφανής, ενώ όταν κατέρχωνται εις περιοχάς του νέφους όπου αι θερμοκρασίαι είναι μεγαλύτεραι του μηδενός ή ολίγον κατώτεραι τούτου, τότε ο περί αυτούς σχηματιζόμενος πάγος είναι αδιαφανής. Επειδή δε αι τοιαύται μετακινήσεις προς τα άνω και κάτω συμβαίνουν επανειλημμένως, δικαιολογείται η σύστασις των χαλαζοκόκκων, οίτινες αποτελούνται από διαφανείς και αδιαφανείς στιβάδας πάγου.

Η διαδοχική αύτη στρωμάτωσις των χαλαζοκόκκων πιθανόν να οφείλεται και εις ότι η στερεοποίησις μεγάλων βροχοσταγόνων δημιουργεί διαφανές στρώμα πάγου και η των μικρών υδροσταγονιδίων αδιαφανές τοιούτον.

Σχετικώς με την ταχύτητα την οποίαν δέον να έχουν τα ανοδικά ρεύματα ίνα συγκρατήσουν τους χαλαζοκόκκους, αύτη πρέπει να είναι της τάξεως των 59 μιλλίων καθ’ ώραν δια χαλαζοκόκκους διαμέτρου 25 mm και πυκνότητος 0,8   και 116 μιλλίων καθ΄ώραν δια χαλαζοκόκκους διαμέτρου 75 mm.

Όσον αφορά την ταχύτητα πτώσεως των χαλαζοκόκκων αύτη δια χαλαζοκόκκους διαμέτρου 1 και 2cm, ανέρχεται αντιστοίχως εις 12 και 16 μέτρα κατά δευτερόλεπτον.

Η χάλαζα προερχομένη εξ ωρισμένων καταιγιδοφόρων νεφών δεν πίπτει ως η βροχή επί εκτεταμένων περιοχών αλλά κατά λωρίδας, οίτινες ορίζονται εκ της τροχιάς του μετακινούμενου καταιγιδοφόρου νέφους, διό και αι προκαλούμεναι εκ ταύτης ζημίαι δεν είναι καθολικαί

. 

Νέφη - Νέφωση - Είδη σύννεφων

Από το βιβλίο ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΙΑ (για τα Ναυτικά Λύκεια) του Λεωνίδα Καραπιπέρη καθηγητού Παν. Αθηνών - Έκδοση Ιδρύματος Ευγενίδου.

Νέφη – Νέφωση

Όταν η θερμοκρασία σε μια αέρια μάζα πέσει κάτω από τη θερμοκρασία δρόσου, οι υδρατμοί που περιέχει συμπυκνώνονται και σχηματίζουν λεπτότατα υδροσταγονίδια ή παγοκρυστάλλους, ανάλογα με τη θερμοκρασία συμπυκνώσεως. Σμήνος από υδροσταγονίδια ή από παγοκρυστάλλους ή και από τα δύο σχηματίζουν τα σύννεφα.

Παγοκρύσταλλοι σχηματίζονται στην περίπτωση που η θερμοκρασία είναι κάτω από το 0 C. Πολλές φορές συμβαίνει η θερμοκρασία να είναι κάτω από 0 και τα υδροσταγονίδια να διατηρούνται στην υγρή κατάσταση. Το φαινόμενο αυτό λέγεται υπέρτηξη και παίζει σημαντικό ρόλο στο σχηματισμό της βροχής.

Μια αέρια μάζα ψύχεται από ακτινοβολία, από μεταφορά σε ψυχρότερη περιοχή, από ανάμιξή της με ψυχρότερη μάζα και τέλος αδιαβατικά.

Ο σπουδαιότερος τρόπος είναι η αδιαβατική ψύξη. Αυτή συμβαίνει όταν οι αέριες μάζες ανεβαίνουν και με τον τρόπο αυτό σχηματίζονται τα περισσότερα σύννεφα.

Η ανοδική κίνηση των αερίων μαζών οφείλεται:

α) Στις ισχυρές αναταρακτικές κινήσεις

β) Στην κατακόρυφη μεταφορά αέρα ύστερα από έντονη θέρμανσή του.

γ) Στη σύγκρουση των μαζών επάνω σε μεγάλες εξάρσεις του εδάφους.

δ) Στις θερμές και ψυχρές μετωπικές επιφάνειες.

Για το λόγο αυτό και τα σύννεφα, ανάλογα με τον τρόπο που σχηματίστηκαν διαιρούνται αντίστοιχα σε σύννεφα αναταράξεων, ανοδικών ρευμάτων, ορογραφικά και μετωπικά.

Για τη συμπύκνωση όμως των υδρατμών, δεν είναι αρκετή μόνο η ψύξη, πρέπει να υπάρχουν και οι κατάλληλοι πυρήνες συμπυκνώσεως. Τέτοιοι πυρήνες είναι κυρίως τα μικροσκοπικά σωματίδια που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα και μάλιστα τα μόρια του χλωριούχου νατρίου (αλατιού) τα οποία προέρχονται από τα υδροσταγονίδια που αποσπούν από τα κύματα οι ισχυροί άνεμοι. Πυρήνες συμπυκνώσεως των υδρατμών είναι ακόμη τα μεγάλα ιόντα στην ατμόσφαιρα.

Όλα σχεδόν τα σύννεφα σχηματίζονται μέσα στην τροπόσφαιρα και για το λόγο αυτό το ύψος τους είναι μεγαλύτερο το καλοκαίρι παρά το χειμώνα.

Όσον αφορά την όψη των νεφών, αυτή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, οι σπουδαιότεροι από τους οποίους είναι η φύση τους, οι διαστάσεις τους, η πυκνότητά των υδροσταγονιδίων, ο φωτισμός τους κλπ.

Τα νέφη γενικά μετακινούνται από τον άνεμο που επικρατεί στο ύψος που βρίσκονται και για το λόγο αυτό η διεύθυνση και η ταχύτητά τους μπορεί να είναι διαφορετική απ’ ό,τι στους επιφανειακούς ανέμους. Τα νέφη που βρίσκονται σε διαφορετικές στάθμες έχουν διαφορετικές ταχύτητες και διευθύνσεις. Επειδή τα κατώτερα νέφη βρίσκονται κοντά στην επιφάνεια του εδάφους, φαίνονται να κινούνται γρηγορότερα από τα ανώτερά τους, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να μη συμβαίνει αυτό. Η μετακίνηση των ογκωδών νεφών, όπως οι σωρειτομελανίες, οφείλεται περισσότερο στην ανάπτυξη και εξέλιξή τους παρά στον άνεμο που επικρατεί.

Τα σύννεφα μεταβάλλουν συνεχώς σχήμα ή μορφές. Αυτό οφείλεται στη συνεχή ανάπτυξή τους από συνεχιζόμενες συμπυκνώσεις, στη σμίκρυνσή τους από εξατμίσεις, στο μετασχηματισμό τους από τους ανέμους, από αλλαγή του είδους τους κ.α.

α) Ανώτερα νέφη

Τα σύννεφα αυτά έχουν μέσο ελάχιστο ύψος 6000 μέτρα και φθάνουν σχεδόν την τροπόπαυση. Σ’ αυτά ανήκουν τρία κύρια είδη: οι θύσανοι, τα θυσανοστρώματα και οι θυσανοσωρείτες.

Α1) Θύσανοι (Cirrus, Ci)

 Σύννεφα λεπτά, ινώδη, συνήθως λευκά, αλλά και με μεταξώδη όψη παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία μορφών (φτερά, λοφία, άγκιστρα κ.α.) και είναι διασπαρμένα, τις περισσότερες φορές, ακανόνιστα. Πριν την ανατολή και μετά τη δύση του Ηλίου οι θύσανοι παίρνουν χρώμα ερυθρό ή κίτρινο.

Α2) Θυσανοστρώματα (Cirrocumulus, Cs)

Είναι ινώδης λεπτός και άσπρος πέπλος που σκεπάζει ένα μέρος ή και ολόκληρο τον ουρανό. Πολλές φορές ο πέπλος αυτός είναι διάχυτος και δίνει στον ουρανό όψη γαλακτώδη. Οι ηλιακές ή σεληνιακές ακτίνες όταν περνούν από τα σύννεφα αυτά σχηματίζουν το φαινόμενο της άλως.

Α3) Θυσανοσωρείτες (Cirrostratus, Cc)

Τα νέφη αυτά αποτελούνται από πολυάριθμες σφαίρες ή λευκές τολύπες, χωρίς σκιές, οι οποίες εμφανίζονται σε ομάδες ή ακόμα παρουσιάζουν σχηματισμούς όμοιους με εκείνους που παρατηρούνται στη λεπτή άμμο του βυθού της θάλασσας ή των ερήμων.

Όλα τα ανώτερα νέφη αποτελούνται μόνο από παγοκρυστάλλους.

Β) Μέσα νέφη

Τα νέφη αυτά έχουν μέσο ελάχιστο ύψος 2000 μέτρα και μέσο μέγιστο 6000 μέτρα. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν δύο κύρια είδη: οι υψισωρείτες και τα υψιστρώματα

Β1) Υψισωρείτες (Altocumulus, Ac)

Στρώμα ή έδρανο που συνίσταται από τολύπες ή σφαίρες λευκές ή υπόφαιες με σκισμένα ή όχι τμήματα. Οι υψισωρείτες βρίσκονται σε ομάδες, σε σειρές ή και  σε ρολούς σε μια ή δυό διευθύνσεις. Οι σφαίρες ή τολύπες είναι μεγαλύτερες στους υψισωρείτες παρά στους θυσανοσωρείτες.

Β2) Υψιστρώματα (Altostratus, As)

Είναι πέπλος φαιός ο οποίος πολλές φορές σκεπάζει ολόκληρο τον ουρανό. Ο Ήλιος και η Σελήνη φαίνονται μέσα από τα σύννεφα αυτά όπως μέσα από θαμπό γυαλί. Πολλές φορές ο πέπλος είναι πολύ πυκνός και σκοτεινός και τα δύο αυτά άστρα δεν φαίνονται. Από τα υψιστρώματα είναι δυνατό να προέρχεται βροχή ή χιόνι.

Γ) Κατώτερα νέφη

Τα νέφη αυτά έχουν μέγιστο ύψος βάσης 2000 μέτρα, μερικά μπορεί να ξεκινούν από την επιφάνεια του εδάφους σε ορισμένες περιπτώσεις. Σ’ αυτά ανήκουν τρία είδη: Τα στρώματα, οι στρωματοσωρείτες και τα μελανοστρώματα.

Γ1) Στρώματα (Stratus, St)

Είναι ομοειδή νεφελώδη στρώματα, ανάλογα με την ομίχλη. Όμως δεν στηρίζονται στο έδαφος. Τα σύννεφα που παρατηρούνται την ψυχρή περίοδο στις πλαγιές των βουνών είναι κομμάτια από στρώματα. Από τα σύννεφα αυτά προέρχεται πολλές φορές ασθενής βροχή ψεκάδων.

Γ2) Στρωματοσωρείτες

Στρώματα ή έδρανα τα οποία αποτελούνται από πλακούντες ή κυλίνδρους ασαφείς και φαιούς με σκοτεινά τμήματα. Τα στοιχεία αυτά παρουσιάζονται σε ομάδες σειρές ή ρολούς σε μια δυό διευθύνσεις. Πολλές φορές το στρώμα από τέτοια σύννεφα είναι πολύ πυκνό. Άλλες φορές όμως δεν είναι πυκνό και αφήνει να φαίνονται κομμάτια του ουρανού.

Γ3) Μελανοστρώματα (Nimbostratus, Ns)

Είναι χαμηλά σύννεφα με σκοτεινό φαιό χρώμα και άμορφα. Τα σύννεφα αυτά είναι τα πιο βροχοφόρα. Η βροχή ή το χιόνι που προέρχεται από αυτά έχουν μικρή ένταση αλλά μεγάλη διάρκεια.

Δ) Νέφη ανοδικών ρευμάτων

Τα σύννεφα αυτά έχουν μέσο κατώτερο ύψος 500 μέτρα περίπου ενώ οι κορυφές τους φθάνουν τις στάθμες των μέσων και ανώτερων ακόμα νεφών.

Στην κατηγορία αυτή ανήκουν δύο κύρια είδα: οι σωρείτες και οι σωρειτομελανίες.

Δ1) Σωρείτες (Cumulus, Cu)

Είναι σύννεφα πυκνά με κατακόρυφη ανάπτυξη. Η κορυφή τους σχηματίζει θόλο που πλαισιώνεται από στρογγυλές προεξοχές, ενώ η βάση τους είναι ομαλή. Έχουν χρώμα υπόλευκο ή φαιό και εμφανίζονται ως σωροί από βαμβάκι ή ως σειρές ορεινών εξάρσεων. Όταν φωτίζονται από τον Ήλιο, ανακλούν ισχυρά τις ηλιακές ακτίνες και λάμπουν ζωηρά. Οι σωρείτες δημιουργούνται κυρίως όταν ο ουρανός είναι αίθριος και οι ανοδικές κινήσεις του αέρα ισχυρές. Τα νέφη αυτά δίνουν πολλές φορές διαλείπουσες βροχές.

Δ3) Σωρειτομελανίες (Cumulunimbus, Cb)

Τα σύννεφα αυτά έχουν μεγάλο όγκο και μεγάλη κατακόρυφη ανάπτυξη. Οι διαστρώσεις τους παίρνουν τη μορφή βουνών ή πύργων και τα ανώτερα μέρη τους έχουν πολλές φορές ινώδη υφή σε μορφή αμονιού. Οι σωρειτομελανίες είναι τα πιο ογκώδη νέφη και έχουν μεγάλα φορτία ηλεκτρισμού. Τα ηλεκτρικά φορτία τους διανέμονται πολύ ανώμαλα και οι ανοδικές και καθοδικές κινήσεις σ’ αυτά είναι πολύ ισχυρές. Είναι τα πιο καταιγιδοφόρα σύννεφα και δίνουν βροχές ραγδαίες και διαλείπουσες που πολλές φορές συνοδεύονται από χαλάζι.

Περισσότερα  Τα σύννεφα ποζάρουν 

 .

Αλκυονίδες μέρες - Μέρες του Γενάρη.

Από το βιβλίο «Ο καιρός και τα μυστικά του» - μια εκλαϊκευμένη ερμηνεία-
του Γιώργου Μελανίτη (Βιβλιοπωλείο της Εστίας Αθήνα 2005)
(Ο Γιώργος Μελανίτης – όπως αναφέρεται στο εξώφυλλο του βιβλίου – γεννήθηκε στην Αθήνα από μητέρα Ναξιώτισσα και πατέρα Παριανό. Πτυχιούχος Ραδιοηλεκτρολόγος Υπομηχανικός, Φυσικός του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθώς και της Μεταπτυχιακής Σχολής Μετεωρολόγων της ΕΜΥ, άρχισε από το 1971 να εργάζεται ως μετεωρολόγος στην ΕΜΥ, ενώ από το 1982 έως το 2000 παρουσίαζε παράλληλα το δελτίο καιρού της ΕΜΥ από την κρατική τηλεόραση)

Στην μυθολογία αναφέρεται ότι η Αλκυόνη ήταν μια ωραία νέα που κάποτε έδειξε ασέβεια στον Δία. Μετά από αυτό το συμβάν ο Δίας εξοργίστηκε και την τιμώρησε. Τη μεταμόρφωσε σε θαλάσσιο πουλί (την αλκυόνη) και την καταδίκασε να γεννά τα αυγά της το Γενάρη στην καρδιά του χειμώνα, με το κρύο και τους δυνατούς ανέμους.
Έτσι τα αυγά της αλλά και οι νεοσσοί είχαν σοβαρότατες απώλειες από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, αφού οι φωλιές τους, βρίσκονταν στα βράχια, κοντά στις ακτές.
Τότε η Αλκυόνη, απελπισμένη, παρακαλούσε νύχτα μέρα το Δία να δείξει επιείκεια. Τελικά ο Δίας τη λυπήθηκε και της χάρισε στην καρδιά του χειμώνα, δύο περίπου εβδομάδες καλοκαιρίας, με ηλιοφάνεια, ασθενείς ανέμους και καλές θερμοκρασίες.
Αυτές οι συνεχείς ημέρες καλοκαιρίας ονομάζονται αλκυονίδες ημέρες.

Στη Μετεωρολογία, αλκυονίδες μέρες ορίζονται το χρονικό διάστημα 4 έως 15 συνεχών ημερών στην καρδιά του χειμώνα, από 15 Δεκεμβρίου έως αρχές Φεβρουαρίου, αλλά κυρίως μέσα στο Γενάρη, όταν ο καιρός είναι καλός και επικρατούν οι ακόλουθες συνθήκες:
α) Επικρατεί αίθριος καιρός, άρα οι ημέρες είναι ηλιόλουστες.
β) Οι άνεμοι είναι ασθενείς μεταβλητοί ή επικρατεί άπνοια.
γ) Οι θερμοκρασίες είναι σχετικά καλές (η ελάχιστη τα ξημερώματα είναι μεγαλύτερη από 4 βαθμούς Κελσίου και η μέγιστη περίπου στις 3 το μεσημέρι πάνω από 14 βαθμούς Κελσίου)
Για να επικρατήσει αυτό το διάστημα καλοκαιρίας θα πρέπει η χώρα μας να καλύπτεται από ομαλό βαρομετρικό πεδίο υψηλών πιέσεων, δηλαδή από αντικυκλώνα, που έχει σαν αποτέλεσμα την ηλιοφάνεια, τους ασθενείς ανέμους και την αύξηση της θερμοκρασίας.

Αντικυκλώνες πεδία υψηλών βαρομετρικών πιέσεων (high ή antikyclon)
Είναι η περίπτωση που σε μια μεγάλη περιοχή, π.χ. στα Βαλκάνια ή στην Κεντρική Ευρώπη, λόγω κάποιων μετεωρολογικών διαδικασιών στην ανώτερη ατμόσφαιρα ο αέρας από ψηλά αρχίζει να κατέρχεται προς την επιφάνεια με ασθενείς καθοδικές κινήσεις.
Επειδή ο αέρας χαμηλά συμπιέζεται, η θερμοκρασία του ανεβαίνει με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει υγροποίηση των υδρατμών, άρα και νέφωση. Έτσι, ο ουρανός είναι αίθριος με ηλιοφάνεια. Συνήθως νωρίς το πρωί εμφανίζεται ομίχλη.
Ο αέρας στο έδαφος γύρω από το κέντρο του αντικυκλώνα στρέφεται σύμφωνα με τη φορά της κίνησης των δεικτών του ρολογιού (δεξιόστροφα).
Ο άνεμος επιφανειακά είναι ασθενής, σε αντίθεση με τον άνεμο στο βαρομετρικό χαμηλό. Η έκταση που καλύπτει ο αντικυκλώνας είναι πολύ μεγαλύτερη από την περιοχή που καλύπτει ένας κυκλώνας.
Στην περιοχή του αντικυκλώνα, κυρίως την άνοιξη, το χειμώνα και το φθινόπωρο δημιουργούνται τις πρωινές ώρες ομίχλες, πράγμα που δεν συμβαίνει στην περιοχή ενός βαρομετρικού χαμηλού.

Ο καιρός της Καθαρής Δευτέρας: Χωρίς βροχή με σύννεφα.

Σύμφωνα με τον ως άνω χάρτη δεν θάχουμε βροχές, έρχεται όμως νέο μέτωπο από δυτικά από Τρίτη και μετά.

Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα!