Μαθητές, γονείς, καθηγητές σε κρίση

Διπλές πανελλαδικές εξετάσεις στο δρόμο της απόγνωσης

Μαθητές, γονείς και καθηγητές περιγράφουν στην «Κ.Ε.» το δικό τους Γολγοθά, καταλήγοντας όλοι στο συμπέρασμα πως όποιος δεν έχει χρήματα, δεν μπορεί να παρέχει αλλά ούτε και να λάβει μόρφωση

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑ στην Ελευθεροτυπία

Διπλές Πανελλαδικές, ώρα μηδέν. Από τη μία πλευρά 15χρονοι μαθητές πηγαίνουν «στα τυφλά» στην πρεμιέρα των εξετάσεων του «Νέου Λυκείου», από την άλλη υποψήφιοι της Γ' Λυκείου ετοιμάζονται να δώσουν άνισο αγώνα. «Λεφτά για φροντιστήρια δεν υπάρχουν. Ο,τι κάνω, το κάνω μόνος μου», λέει ο 17χρονος Νίκος, από τον Αγιο Στέφανο.

«Τα παιδιά αισθάνονται πως είναι οικονομικό βάρος», παρατηρεί ο Γιώργος Καρακωνσταντάκης, φυσικός σε Συνεταιριστικό Φροντιστήριο. «Με το Νέο Λύκειο, ένα μεγάλο ποσοστό μαθητών αποκλείεται από την εκπαίδευση. Επιστρέφουμε στο 1970», τονίζει ο Χρήστος Χατζηχρήστος, μαθηματικός σε Λύκειο στα Πετράλωνα. «Την ύλη της Βιολογίας τη βγάλαμε σε δύομισι μήνες. Δεν υπήρχε καθηγητής», ισχυρίζεται ο 15χρονος Γιώργος. Τραγικοί ήρωες οι γονείς, έρχονται αντιμέτωποι με μια πικρή παραδοχή: «Οποιος δεν τα έχει, δεν μορφώνει τα παιδιά του».

Αδιόριστος καθηγητής Φυσικής, ο Γιώργος Καρακωνσταντάκης προτίμησε να διδάξει στο Συνεταιριστικό Φροντιστήριο Χαλανδρίου, το οποίο διοικείται από καθηγητές και γονείς μαθητών και κοστίζει κατά 50% φθηνότερα από ένα ακριβό ιδιωτικό φροντιστήριο. Ο ίδιος παραδίδει, εθελοντικά,  μαθήματα, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας "Μαζί με τους γονείς για τα παιδιά".

"Τα οικονομικά προβλήματα έχουν περάσει στα παιδιά, πολλά αισθάνονται πως είναι οικονομικό βάρος για τους γονείς και νιώθουν τύψεις". Σύμφωνα με τον ίδιο, «οι μαθητές δεν έχουν πια κίνητρο. Ενδιαφέρονται μόνο για σχολές που βρίσκονται κοντά στο σπίτι τους, ξέρουν ότι η σχολή θα τους οδηγήσει στην ανεργία. Αντί να τους απασχολεί το σχολείο, ζουν με το άγχος της επαγγελματικής τους αποκατάστασης από την πρώτη τάξη του Λυκείου», ισχυρίζεται ο ίδιος. Παρατήρησε φέτος ότι «μαθητές, που υπό άλλες συνθήκες με τίποτα δεν θα δήλωναν στρατιωτικές σχολές, οδηγούνται σε αυτή την επιλογή».

Αναφερόμενος στο Νέο Λύκειο, τονίζει ότι σε τεχνικό επίπεδο υπάρχει μεγάλο πρόβλημα με την Τράπεζα Θεμάτων, η οποία δημιουργείται από φέτος για να τροφοδοτήσει με θέματα τις εξετάσεις της Α' Λυκείου. «Ενώ είχαν πει ότι θα είναι έτοιμη ένα μήνα πριν από τις εξετάσεις, δεν ήταν. Αργότερα είπαν για 10 μέρες πριν από τις εξετάσεις.

»Τελικά είπαν ότι θα ανακοινωθεί την επομένη των εκλογών», ισχυρίζεται ο ίδιος και σχολιάζοντας τις Πανελλαδικές της Α' Λυκείου υποστηρίζει ότι «υπάρχουν πολλά θέματα σε επίπεδο δικαιοσύνης και διαβλητότητας, αλλοιώνεται η σχέση καθηγητή-μαθητή και δεν υπάρχει ενιαίο κριτήριο. Τελικά δημιουργούν περισσότερους φραγμούς. Το σχολείο γεμίζει ανασφαλείς μαθητές, γίνεται ένα δούναι και λαβείν βαθμών και μετατρέπεται σε εξεταστικό κέντρο χωρίς αντικειμενικά κριτήρια».

  

«Σε ένα τμήμα, λαμβάνεις υπόψη τις οικονομικές και μορφωτικές ιδιαιτερότητες - αν πάει φροντιστήριο ο μαθητής ή όχι. Αυτή τη στιγμή με την αλλαγή που έχει γίνει, η Α' Λυκείου έγινε όπως η Γ' τάξη. Μια τάξη φροντιστηρίου», λέει ο Χρήστος Χατζηχρήστος, μαθηματικός σε Λύκειο στα Κάτω Πετράλωνα. «Στα Μαθηματικά, υπάρχει ένας συρφετός ανάμεικτος. Σου δίνουν ένα πακέτο, το οποίο πρέπει να καρφώσεις στα μυαλά των παιδιών.

»Δεν έχεις αυτονομία, ούτε μπορείς να εντάξεις τα παιδιά μετά το Γυμνάσιο σε μια καινούργια κατάσταση. Αυτό αλλάζει δραματικά το χαρακτήρα του σχολείου, εντείνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα παιδιά. Ουσιαστικά εκχωρείται η κατάσταση στα φροντιστήρια και σε όσους μαθητές κάνουν φροντιστήρια», ισχυρίζεται ο κ. Χατζηχρήστος.

Οι μαθητές της πρώτης, λέει ο ίδιος, «αντέδρασαν φέτος, δεν ήθελαν τόση πίεση, είναι στο πικ της εφηβείας. Εμείς είδαμε ότι η δουλειά μας πήρε χαρακτηριστικά ετεροκαθορισμού. Είσαι σαν ένας καθηγητής φροντιστηρίου που μπαίνεις, έχεις ένα πακέτο έτοιμο που πρέπει να το βγάλεις. Μαζί με τις αξιολογήσεις και τις διαθεσιμότητες, υποβαθμίστηκε το σχολείο».

Τα μεγάλα θύματα του νέου εκπαιδευτικού συστήματος που εφαρμόζεται από φέτος, είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, «η μερίδα των παιδιών που αν και δημοφιλή στο σχολείο, έχουν απομακρυνθεί και βρίσκονται στο μορφωτικό περιθώριο.

»Είναι παιδιά που δεν έχουν φιλοδοξία, είναι συνήθως και τα πιο επιθετικά και έκθετα στα κυκλώματα -από διακίνηση ναρκωτικών μέχρι στρατολόγηση από πυρήνες χουλιγκάνων ή ναζιστών. Είναι το εύφλεκτο υλικό που μπορεί να στρατολογηθεί. Αυτά τα παιδιά προσπαθούσαμε να τα εντάξουμε στη σχολική κοινότητα και να επιδράσουμε επάνω τους. Πλέον είναι από χέρι καμένα», λέει ο ίδιος και συνεχίζει: «Πρέπει να έχεις μέσο όρο 10 σε όλα τα μαθήματα, σε κανένα μάθημα να μην έχεις κάτω από 8. Αυτό είναι ένα μέσο απομάκρυνσης των παιδιών από το σχολείο.

»Σε πολλά σχολεία, ένα μεγάλο ποσοστό μαθητών αποκλείεται. Επιστρέφουμε στη δεκαετία του 1970. Κάθε τάξη έχει ένα ισχυρό φίλτρο πρόσβασης στην επόμενη. Στην πορεία οι οικογένειες που είναι οικονομικά ασθενείς θα προτιμήσουν άλλες λύσεις από τα τρία χρόνια εξετάσεων και φροντιστηρίων».

«Εχουμε τους βασικούς καθηγητές. Ελλείψεις υπάρχουν, φέτος δεν κάναμε καθόλου Θρησκευτικά, δεν υπάρχει καθηγητής Κοινωνιολογίας και ευτυχώς κανένα παιδί δεν δήλωσε οικονομικές σχολές, γιατί δεν μας έστειλαν οικονομολόγο στο νησί».

Η άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής καταλήγει σε ένα σχολείο των μικρών Κυκλάδων. «Σαφώς δεν πηγαίνω φροντιστήριο. Τι να το κάνω; Δεν μου χρειάζεται. Εδώ, έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει φροντιστήριο», λέει ο Ηλίας, μαθητής της Γ' Λυκείου, στο Γυμνάσιο με λυκειακές τάξεις Δονούσας. Από τις πρώτες σχολές που θα δηλώσει στο μηχανογραφικό του θα είναι όπως λέει το Μαθηματικό Αθήνας.

«Το μάθημα στο σχολείο είναι καλύτερο κι από το φροντιστήριο. Είμαστε μόνο τρία παιδιά στην τάξη. Από τη μία πλευρά, αυτό είναι σίγουρα θετικό, γιατί έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Από την άλλη, πιεζόμαστε συνεχώς, γιατί δεν υπάρχει ανταγωνισμός και παρακινούμε τον εαυτό μας να προσπαθεί περισσότερο. Βγάλαμε γρήγορα την ύλη, πιο γρήγορα από τα σχολεία της Αθήνας, σχεδόν μαζί με τα φροντιστήρια».

 «Δεν το περίμενα όταν τέλειωσα το Γυμνάσιο, ότι θα είναι τόσο δύσκολα στο Λύκειο. Είναι πολύ δύσκολα για όλους μας. Πιο πολύ για μένα, γιατί δεν είμαι από τους καλύτερους μαθητές της τάξης», λέει ο Γιώργος Θεοφίλου.

Μαθητής της Α' Λυκείου ο ίδιος, προσγειώθηκε απότομα και χωρίς προειδοποίηση από την ανεμελιά του Γυμνασίου στο εξετασιοκεντρικό και εχθρικό Νέο Λύκειο. «Αν σε ένα μάθημα δεν βγάλω μέσο όρο 10, μένω στην ίδια τάξη. Κάνω φροντιστήριο, σχεδόν σε όλα τα μαθήματα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Φοβάμαι τα μαθηματικά», λέει ο 15χρονος μαθητής. Ονειρεύεται να γίνει προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών, οι υψηλές απαιτήσεις των εξετάσεων, όμως, τον γεμίζουν ανασφάλεια.

«Οι γονείς μου με πιέζουν να διαβάσω. Πόσο να διαβάσω; Κάποια στιγμή νευριάζεις. Δυστυχώς μετράει ο συνολικός βαθμός του Λυκείου για να περάσεις στο πανεπιστήμιο. Ετσι θα είναι τα επόμενα χρόνια», λέει ο ίδιος. Από την ερχόμενη εβδομάδα, θα κληθεί να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις σε 8 μαθήματα, ανάμεσα στα οποία και στο μάθημα της Βιολογίας.

«Μαθήματα Βιολογίας ξεκινήσαμε μετά το α' τετράμηνο, γιατί απουσίαζε η καθηγήτρια, λόγω κάποιου προβλήματος υγείας. Υστερα από 5 μήνες ήρθε άλλη καθηγήτρια. Βγάλαμε τη διδακτέα ύλη μέσα σε 2,5 μήνες. Τι να πρωτοδιαβάσεις;» αναρωτιέται ο νεαρός μαθητής. Σύμφωνα με τον ίδιο, «από το τμήμα μου, είμαστε πέντε άτομα που φοβόμαστε πως θα μείνουμε. Οι καθηγητές λένε ότι θα μας βοηθήσουν όσο μπορούν, ευτυχώς θα τα διορθώνουν οι ίδιοι».

Ο Νίκος ανήκει στο μικρό ποσοστό των μαθητών που φοιτούν σε ΕΠΑΛ και επέλεξαν να διαγωνιστούν στις Πανελλαδικές. Στην τάξη του, στο ΕΠΑΛ Κρυονερίου, «από τα 21 παιδιά, μόνο τέσσερις θα δώσουμε Πανελλαδικές», λέει ο ίδιος. Είναι ένας από τους χιλιάδες μαθητές της χώρας που δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε φροντιστήριο.

«Λεφτά για φροντιστήρια δεν υπάρχουν. Ο,τι κάνω, το κάνω μόνος μου», λέει ο 17χρονος μαθητής. «Οι γονείς μου βοηθάνε όσο μπορούν. Αν πάνε καλά οι δουλειές του πατέρα μου, κάνω κανένα ιδιαίτερο». Στόχος του το ΤΕΙ Ηλεκτρολογίας στην Αθήνα. «Αν δεν περάσω στην Αθήνα, θα ζητήσω μετεγραφή. Λόγω του χαμηλού εισοδήματος της οικογένειάς μου, ελπίζω πως θα μου τη δώσουν. Αν δεν μου τη δώσουν, τελειώνουν όλα εκεί.

»Δεν γίνεται να φύγω εκτός Αθηνών». Το παράπονό του είναι ότι συχνά «μέσα στην τάξη γίνονται διαχωρισμοί από κάποιους καθηγητές. Αν δεν πας φροντιστήριο, ο καθηγητής δεν ασχολείται μαζί σου. Σου το λέει έξω από τα δόντια: "Χωρίς φροντιστήριο δεν θα περάσεις". Αντί να ασχοληθεί μαζί σου και να σου λύσει τις απορίες, ενδιαφέρεται μόνο για τον καλύτερο μαθητή».

  

Παρόλο που ο Ευάγγελος Κόκκινος, τελειόφοιτος της Γ' Λυκείου στο Πικέρμι, είχε θέσει στόχο από νωρίς τη Νομική και ενώ ήταν πάντα συνεπής μαθητής και μεθοδικός στη μελέτη, φέτος πιέστηκε και αγχώθηκε πολύ.

«Είναι πιεστικό το πρόγραμμα και προκαλεί άγχος. Κάνω φροντιστήριο σε όλα τα μαθήματα της κατεύθυνσης, 3-4 ώρες, σχεδόν κάθε μέρα. Στη θεωρητική κατεύθυνση, απαιτείται αποστήθιση πολλών μαθημάτων και ο χρόνος είναι περιορισμένος. Πρέπει να έχεις μεγάλη θέληση για να τα βγάλεις πέρα», λέει ο ίδιος.

Συνυποψήφιά του στις φετινές Πανελλαδικές, η Δήμητρα Αναγνωστοπούλου από το 1ο Λύκειο Αγίας Παρασκευής. «Εχω πιεστεί φέτος. Εχω νεύρα και άγχος όσο πλησιάζουν οι εξετάσεις. Κάνω φροντιστήριο στα μαθήματα κατεύθυνσης και ιδιαίτερα στην Εκθεση.

»Με τρομάζει ότι τα θέματα κάθε χρονιά δυσκολεύουν», αναφέρει. Επέλεξε τη θεωρητική κατεύθυνση και στόχος της είναι το τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας. «Ξέρω ότι είναι δύσκολη η επαγγελματική αποκατάσταση αλλά μου αρέσουν πολύ τα Αρχαία. Δεδομένου ότι διδάσκονται και στο εξωτερικό, σε πολλά πανεπιστήμια, σκέφτομαι ότι θα μπορούσε αυτή να είναι μια πιθανή λύση αν δεν βρω δουλειά στην Ελλάδα».

Σύμφωνα με την ίδια, το μήνα των Πανελλαδικών «οι περισσότεροι έρχονται στο σχολείο για να ξεσκάσουν από το διάβασμα. Παρόλο που οι καθηγήτριες που έχουμε στην κατεύθυνση είναι εξαιρετικές, τα παιδιά δεν έρχονται ή απλώς έρχονται για εκτόνωση, επειδή τα έχουν ήδη διδαχτεί στο φροντιστήριο».

Γονείς

«Το Περιστέρι είναι μια εργατική περιοχή, με μεγάλο ποσοστό ανεργίας. Γνώρισα πολλούς γονείς άνεργους, που δεν έχουν χρήματα για φροντιστήρια. Μιλάμε για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που κάνει διακρίσεις», λέει ο Σωτήρης Λαβδαίος, πρόεδρος της Ενωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Περιστερίου.

Πατέρας ενός τελειόφοιτου μαθητή στη Γ' Λυκείου, υπολογίζει ότι «το κόστος είναι περίπου 7.000 ευρώ το χρόνο». «Η μίζερη κατάσταση που ζούμε, έχει φορτώσει τα παιδιά με ένα επιπρόσθετο άγχος: να περάσουν στον τόπο κατοικίας τους». «Φέτος δεν είχα, για να κάνει ο γιος μου ιδιαίτερα.

»Τον έστειλα σε ανοιχτό φροντιστήριο με 350 ευρώ το μήνα», λέει η Σοφία Καραγιώργου, μητέρα δύο παιδιών από τα Τρίκαλα. «Εδώ τα φροντιστήρια ξεκινούν από το Γυμνάσιο. Για την κόρη μου έδινα πέρσι 1.200 ευρώ το μήνα. Εάν δεν τα δώσεις, δεν υπάρχει προκοπή», ισχυρίζεται. Δουλεύει ως αισθητικός, «15 ώρες την ημέρα, σκυμμένη, για μανικιούρ, πεντικιούρ», προκειμένου να πληρώνει τα έξτρα μαθήματα των παιδιών. «Ευτυχώς η κόρη τελείωσε. Τώρα σειρά παίρνει ο γιος. Πάλι καλά που δεν μας πρόλαβε το νέο σύστημα!»

Οι φήμες στη γειτονιά της οργιάζουν. «Κάποιοι λένε ότι θα δίνουν φακελάκια στους καθηγητές, άλλοι ότι θα πάρουν τους καθηγητές του σχολείου για ιδιαίτερα στο σπίτι. Οποιος δεν τα έχει δεν μορφώνει τα παιδιά του, εκτός αν είναι παιδιά με εξαιρετικές ικανότητες».

Μιά Άννα, μαθήτρια, γράφει στην Άννα την Υπουργό

Γεια σας , λέγομαι Άννα Διαμαντόπουλου είμαι μαθήτρια της τρίτης Δημοτικού και μου αρέσει το όνομά μου, γιατί μοιάζει με το όνομα της κυρίας υπουργού της κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου την οποία ευχαριστούμε πολύ, γιατί όλο για την κυρία Διαμαντοπούλου μιλάμε σήμερα με τους συμμαθητές μας, αφού η κυρία υπουργός ανακοίνωσε πολύ ευχάριστα πράγματα για μας και ότι από του χρόνου θα συμμετέχουμε σε ένα ωραίο ριάλιτι που διοργανώνει το υπουργείο Παιδείας, να ξεκινάμε κάθε πρωί και να φτάνουμε σε ένα άλλο σχολείο 30 χιλιόμετρα μακριά και στο τέλος θα κερδίσουμε να προβιβαστούμε με άριστα στην επόμενη τάξη.

Την κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, δεν την ήξερα, αν και έχουμε το ίδιο όνομα, γιατί μάλλον δεν έκανε τίποτα, σε ένα πράγμα που κυβέρνηση δεν το λες, αλλά ο μπαμπάς μου το έλεγε με πολύ άσχημα λόγια, όταν έβλεπε ειδήσεις με τη κυρία Τρέμη και την κυρία Στάη, όπου συνεδρίαζε όπως καταλάβαινα αυτή η κυβέρνηση που δεν τη λες κυβέρνηση.

Την κυρία την είδα ξαφνικά...
σε όλες τις τηλεοράσεις σήμερα και νόμιζα ότι έπαιζε στο ριάλιτι με τις απεγνωσμένες κυρίες, αλλά γρήγορα διαπίστωσα ότι η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου ήταν πιο απεγνωσμένη και φώναζε πολύ, ιδιαίτερα μάλιστα σε ένα συνέδριο με κυρίους δημάρχους, που τους έλεγε να μας κλειδώσουν στις τάξεις για να μη κάνουμε ένα πράγμα που το λένε καταλήψεις.

Η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου εκεί δήλωνε ότι έκανε ένα πράγμα που λέγεται συγχωνεύσεις – καταργήσεις των σχολείων και εγώ πρέπει να πηγαίνω σε ένα άλλο σχολείο που είναι πολύ κοντά μας 30 χιλιόμετρα και έχει 20 μαθητές και εμείς 19, να κάνουμε ένα σχολείο μεγάλο 39 μαθητών να πηδήξουμε τα άλλα σχολεία- με συγχωρείτε για το " σχολεία".

Εγώ άρχισα να κλαίω από χαρά , πού θα πηγαίνουμε σε ένα χωριό 30 χιλιόμετρα, πιο μακριά και πιο ψηλά για μας, το ίδιο έκανε και ο μπαμπάς μου, που προηγουμένως είχε μουντζώσει με νύχια και πόδια την κυρία Άννα Διαμαντοπούλου και τις άλλες κυρίες που την φιλοξενούσαν και έβριζε χαρούμενος έναν κύριο που τον λέγανε Μνημόνιο και μία κυρία, την κυρία Χρεωκοπία.

Ο μπαμπάς μου είπε ευτυχισμένος ότι είναι ένα ριάλιτι , με τίτλο "Ταξιδέψτε με την Άννα" , που σκέφτηκε η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, που θα ξεκινάμε στην αρχή της σχολικής χρονιάς, να πηγαίνουμε με τα λεωφορεία ή τα πόδια στο άλλο σχολείο και όποιοι επιζήσουν θα πάρουν πλούσια δώρα και θα περνάνε με άριστα στην επόμενη τάξη. Έλεγε κι άλλες ωραίες λέξεις γι αυτή την απόφαση ο κύριος μπαμπάς, αλλά εγώ κρατάω το "είστε απατεώνες όλοι" - με συγχωρείτε για το " είστε και το " όλοι".
Από το blogspot ellas pame louketo

ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ 1) Η Άννα Διαμαντοπούλου στο έργο: Αγάπη μου συρρίκνωσα την Παιδεία

2) Συνένωση 1ου - 2ου Γυμνασίου Φιλλιπιάδας, μαθητές τετρακόσιοι...

3) Δωδεκατο και εικοστό δεύτερο Γυμνάσιο Πατρών στην ακτή Δυμαίων

4) Ψήφισμα Συλλόγου γονέων - Συλλόγου διδασκόντων 8ου Γυμνασίου Τρικάλων

5) Ψήφισμα διαμαρτυρίας για την κατάργηση Δημ Σχολείου - Νηπιαγωγείου Βατώντα

6) Οι μαθητές και οι γονείς του 14ου Γυμνασίου - Λυκείου Αθήνας

7) Αδιαφανείς με πολλά ερωτηματικά καταργήσεις Σχολείων

8) Ζητούν ανάκληση για τις Λυκ. Τάξεις Παλαίρου

Καλή Σχολική Χρονιά

Κάθε Σεπτέμβρη νέες ελπίδες, νέες γενιές στα Σχολεία.
Αισθανθείτε σαν τα πρωτάκια ...

... και αφήστε τις απαισιόδοξες σκέψεις

120.000 φορητοί PC, one laptop per student, ...Πολλά τα λεπτά Άρη!

Φαινόμενα κερδοσκοπίας παρουσιάστηκαν στην αγορά με αφορμή τα μαθητικά λάπτοπ. Οι εταιρίες, που πριν το καλοκαίρι τιμολογούσαν ένα netbook από 240 έως 350 ευρώ, σήμερα, έχουν ανατιμήσει τους φορητούς υπολογιστές έως και 55% πάνω από την αρχική τους αξία.

Η διανομή του κουπονιού των 450 ευρώ ξεκίνησε στις αρχές της περασμένης εβδομάδας και άπαντες περιμένουν την 1η Οκτωβρίου, οπότε και μπορούν οι γονείς των μαθητών να σπεύσουν να αποκτήσουν τον υπολογιστή που προτιμούν. Υπενθυμίζεται ότι περίπου 120.000 φορητοί υπολογιστές μικρού μεγέθους (γνωστοί και ως netbooks) θα πουληθούν, ένα νούμερο διόλου ευκαταφρόνητο, ιδίως σε περίπτωση κρίσης.

Οι μαθητικοί φορητοί υπολογιστές θα περιλαμβάνουν, με ευθύνη των προμηθευτών, προεγκατεστημένο το σύνολο του προβλεπόμενου εκπαιδευτικού λογισμικού (16 εκπαιδευτικοί τίτλοι) και των σχολικών βιβλίων για όλες τις τάξεις του γυμνασίου. Ο φορητός μαθητικός υπολογιστής αποτελεί τεχνολογικό εργαλείο άμεσης αξιοποίησης στην εκπαιδευτική διαδικασία, είτε στο σχολείο είτε στο σπίτι, χωρίς να απαιτείται καμία τεχνική ενέργεια από την πλευρά των γονέων ή των μαθητών.

Φαινόμενα κερδοσκοπίας

Ένας φορητός υπολογιστής netbook, με προδιαγραφές «μαθητικού υπολογιστή», λίγο πριν από το καλοκαίρι αλλά και κατά τη διάρκεια των θερινών μηνών, ανάλογα με την κατασκευάστρια εταιρεία και τα τεχνικά χαρακτηριστικά που διέθετε, κόστιζε από 240 ως 350, το πολύ 390 ευρώ. Σήμερα όμως, όταν οι μαθητές, με το κουπόνι των 450 ευρώ για την απόκτηση μαθητικού υπολογιστή, ανακαλύπτουν ότι η αξία τους έχει ανεβεί έως και 55%. Όμως, αν κάποιος απλός ιδιώτης προσέλθει σε κάποιο κατάστημα για να αγοράσει ένα netbook, θα το πληρώσει στην κανονική τιμή του, από 240 έως 390 ευρώ.

Ένα άλλο θέμα αφορά τα κριτήρια με τα οποία έγινε η επιλογή του λογισμικού για τη λειτουργία του «μαθητικού λάπτοπ», δηλ. του λειτουργικού συστήματος και κάποιων βασικών εφαρμογών, όπως τον περιηγητή του διαδικτύου, εφαρμογή e-mail κτλ., καθώς και του εκπαιδευτικού λογισμικού. Το εμπορικό λογισμικό, εκτός του ότι κοστίζει αρκετά χρήματα, παραμένει ερμητικά κλειστό στις όποιες αναζητήσεις του χρήστη σε αντίθεση με το ελεύθερο λογισμικό, που επιτρέπει πειραματισμό και δημιουργικότητα εκ μέρους του χρήστη. Επιπλέον, κάποια στιγμή οι μαθητές και άρα οι γονείς θα κληθούν να αναβαθμίσουν κάποιο ή κάποια προγράμματα από το λογισμικό που θα προμηθευθούν, ακόμη και για το λογισμικό προστασίας από τους ιούς. Ως γνωστόν, οι αναβαθμίσεις κοστίζουν και ενίοτε όχι ιδιαίτερα φτηνά.

Tο project του ΜΙΤ, Οne Laptop Ρer Child, κόστισε τότε 80 δολάρια, ενώ σήμερα, μόλις τρία-τέσσερα χρόνια μετά, επισημαίνει η εφημερίδα «Το Βήμα», φθάσαμε σε μια λύση με υπερτετραπλάσιο κόστος για το ελληνικό Δημόσιο, χωρίς να προσφέρει ουσιαστικά τίποτε παραπάνω στους Έλληνες μαθητές.

Πηγή: Το Βήμα, Ημερησία, Ναυτεμπορική

Σχέσιν έχοντα: 1) Το τέλος του μαυροπίνακα, εντάξει κόψε κάτι!

2) Παίγνια με τα μαθητικά λασπτόπια.

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί!

Υπήρξαν και εμπνευσμένοι Δάσκαλοι, αγαπητοί στους μαθητές τους, όπως ο φιλόλογος Χαρίλαος Γκεσούλης που εικονίζεται με τον ... λαό του, εν χορδαίς και οργάνοις, γύρω στο 1962, σε μια εκδρομή του τότε Πρακτικού τμήματος της Ζωσιμαίας Σχολής.

Για τη σχολική εκπαίδευση και το σύστημα πρόσβασης, του Χρήστου Κάτσικα.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ
(6 παρατηρήσεις)
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΤΣΙΚΑ, εκπαιδευτικού αναλυτή
(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από τον τοπικό ΠΡΩΪΝΟ ΛΟΓΟ)

1. Στη συζήτηση για το σύστημα πρόσβασης των υποψηφίων, οφείλουμε να επισημάνουμε τους οικονομικούς, κοινωνικούς και εκπαιδευτικούς όρους που επιδρούν, στη διάρκεια της φοίτησης, πολύ πριν οι μαθητές, ως υποψήφιοι, φτάσουν στις πανελλαδικές εξετάσεις, στην έκβαση αυτής της φοίτησης και σε τελευταία ανάλυση στη διαφοροποιημένη κατάταξη των υποψηφίων. Ουσιαστικά οφείλουμε να στρέψουμε το μικροσκόπιο του ενδιαφέροντός μας και της πολιτικής και εκπαιδευτικής μας ανάλυσης στις λειτουργίες του υπαρκτού σχολείου από την πρώτη μικρή του δημοτικού, πολύ, δηλαδή πιο πριν από το τέλος της Λυκειακής βαθμίδας. Ταυτόχρονα, χρειάζεται να αντιπαρατεθούμε αποτελεσματικά με τη θεωρία των φυσικών χαρισμάτων (αυτών που «παίρνουν» τα γράμματα) και άρα της «αναγκαίας επιλογής» μέσω εξετάσεων όσων μαθητών «αξίζουν» να προχωρήσουν.

2. Δεν υπάρχει «φαεινή ιδέα» για το εξεταστικό, πολύ περισσότερο δεν υπάρχει αντίπαλη πρόταση αν δεν τοποθετηθεί κανείς για την ουσία της σχολικής εκπαίδευσης, καθώς, για όσους έχουν μάτια να δουν και την τιμιότητα να πιστέψουν στα μάτια τους είναι σαφές ότι, το σύστημα πρόσβασης δεν μπορεί να βρει δίκαιη λύση στο πλαίσιο των άνισων όρων που δημιουργεί η σημερινή εκπαιδευτική και κοινωνική πραγματικότητα. Οφείλουμε να μιλήσουμε για την εκπαίδευση και το σχολείο σε συνάρτηση με τις υπαρκτές σχέσεις παραγωγής, με το σύστημα εκμετάλλευσης που προσδιορίζει και καθορίζει τη σχολική εκπαίδευση.
Η εκπαιδευτική κοινότητα πρέπει να κοιτάξει το δάσος και όχι το δέντρο και να μιλήσει για όλα τα παιδιά. Αλλιώς θα «εγκλωβιστεί» σε μια επιφανειακή συζήτηση που θα επικεντρώνεται στην τελευταία τάξη του λυκείου, θα μεγαλοποιεί το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει αυτό καθαυτό το «σύστημα πρόσβασης» και θα αφήνει απέξω τα μεγάλα προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος.

3. Χρειάζεται, επίσης, να αποκαλύψουμε ότι η «αυτονομία» ή «αποδέσμευση του Λυκείου» δεν εξαρτάται, σε τελευταία ανάλυση, από τις εξετάσεις πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πρώτα - πρώτα γιατί κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα είναι λογικό να δένεται ως κρίκος μιας αλυσίδας με την επόμενη. Δεύτερον γιατί όπου κι αν μετατεθούν οι εξετάσεις πρόσβασης χρονικά, το Λύκειο θα συνεχίσει να είναι προθάλαμός τους, καθώς η «αξία» των τίτλων του Λυκείου στον υφιστάμενο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας δεν είναι εδώ και χρόνια συνδεδεμένη με κανένα επαγγελματικό δικαίωμα, ουσιαστικά είναι απαξιωμένη εργασιακά.

4. Στα πλαίσια αυτά:
α. Πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι στο περιεχόμενο, τις μορφές και τις κατευθύνσεις των αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων και στις σχολικές πρακτικές (τι, πως και γιατί μαθαίνουν οι μαθητές) που εντυπώνουν στους μαθητές μας από την πιο τρυφερή ηλικία, αντιλήψεις, πεποιθήσεις και στάσεις για τη φύση και την κοινωνία απαραίτητες για την «παραγωγή» παθητικών, συναινετικών, δογματικών, υπομονετικών, εξουσιαζόμενων, άκαμπτων, συντηρητικών προσωπικοτήτων που αντιστέκονται στην αλλαγή της κοινωνίας προκειμένου να κρατήσουν ανέπαφες τις παραδοχές τους για τον κόσμο που ζουν.
β. Πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι στην τεμαχισμένη, αποσπασματική και τυποποιημένη γνώση που δημιουργεί στρατιές ημιαναλφάβητων ή προσοντούχων άσχετων οι οποίοι μπορούν να «διαβάσουν τη λέξη», αλλά είναι αξιοθρήνητα ανίκανοι να «διαβάσουν τον κόσμο». Η «εκπαίδευση της αμάθειας» ανήκει στη φυσιολογία του αστικού σχολείου, αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό του, το οποίο δεν μπορεί να το αποβάλλει όσες μεταρρυθμίσεις και αν κάνει.
γ. Πρέπει να μιλήσουμε για τις χιλιάδες μαθητών για τους οποίους η συζήτηση για το σύστημα πρόσβασης στην Ανώτατη εκπαίδευση είναι έξω από το οπτικό τους πεδίο καθώς δεν ολοκληρώνουν ούτε καν την υποχρεωτική -εδώ και αρκετές δεκαετίες- 9χρονη εκπαίδευση.
δ. Πρέπει να μιλήσουμε για το διπλό ανισότιμο, κοινωνικά και εκπαιδευτικά, σχολικό δίκτυο
ε. Τέλος πρέπει να αναδείξουμε τη στενά ωφελιμιστική (εργαλειακή= εξετάσεις), συνεπώς μονοδιάστατη και θνησιγενή παιδεία (υπερτονισμένη από την πρόωρη πρακτική των λεγόμενων «φροντιστηρίων») των μαθητών του Λυκείου.

5. Όσες προτάσεις έχουν κατατεθεί μέχρι σήμερα από τη μεριά του ΥΠΕΠΘ και των φορέων του (ΕΣΥΠ - Επιτροπή Μπαμπινιώτη) πριμοδοτούν στην κατεύθυνση της τροποποίησης, μετάθεσης ή και «κατάργησης» των πανελλαδικών εξετάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αποκρύπτοντας ή υποτιμώντας ή αφήνοντας άθικτες όλες τις παραπάνω λειτουργίες και πρακτικές της σχολικής εκπαίδευσης, τους μηχανισμούς της κοινωνικής επιλογής στο σχολείο.
Παράλληλα, το ΥΠΕΠΘ, με την κάλυψη ενός αναγεννησιακού λόγου για τη μείωση του εξεταστικού άγχους των μαθητών, των φροντιστηρίων και των ιδιωτικών εκπαιδευτικών δαπανών, σε μια προσπάθεια τροχοπέδησης της κίνησης του μαθητικού πληθυσμού, ετοιμάζεται να στήσει νέα «εξεταστικά χαρακώματα» στις Λυκειακές τάξεις (περιφερειακά τεστ) στοχεύοντας σε μια νέα διαχείριση της ροής του μαθητικού πληθυσμού, με πλήρη «ηγεμονία» των αποτελεσμάτων των εξεταστικών δοκιμασιών σε όλα τα «μήκη και τα πλάτη» του Λυκείου, «λειτουργία» που από μόνη της, ως γνωστόν, δρομολογεί την πρόωρη έξοδο ενός τμήματος του μαθητικού πληθυσμού από την «κούρσα» του Λυκείου. Μιλάμε για μια αριστοτεχνική δημιουργία των όρων που επιβάλλουν «αυτεπαγγέλτως» υψηλά ποσοστά απόρριψης και αποκλεισμού μαθητών.

6. Το στρατηγικό αίτημα του κόσμου της εργασίας «μόρφωση και δουλειά για όλους» είναι το μόνο έδαφος το οποίο μπορεί να αξιοποιήσει μια πρόταση αγώνα για το σήμερα που θα στοχεύει στο να μορφώνονται όσο το δυνατόν περισσότεροι, όσο το δυνατόν καλύτερα. Στα πλαίσια αυτά η οποιαδήποτε πρόταση οφείλει να είναι δεμένη άρρηκτα με την αλλαγή του περιεχομένου της εκπαίδευσης, την εξάλειψη της σχολικής διαρροής, την κατάργηση του διπλού δικτύου, της βάσης του 10 και του κλειστού αριθμού εισακτέων, μαζί με τη διεκδίκηση-απαίτηση επαγγελματικής διεξόδου. Οφείλει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γενναία χρηματοδότηση της εκπαίδευσης, την ελαχιστοποίηση των σκληρών ταξικών φραγμών, την αντισταθμιστική αγωγή, την ένταξη στα σχολικά δίκτυα των χιλιάδων παιδιών που βρίσκονται «εκτός των τειχών», την αναπροσαρμογή των αναλυτικών προγραμμάτων.

Οφείλει να μιλάει για όλες τις παραμέτρους της εκπαίδευσης (χρηματοδότηση, αναλυτικά προγράμματα, αντισταθμιστική διδασκαλία), να συνδέει την Εκπαίδευση με την Εργασία και τα πτυχία με το επάγγελμα, απαιτώντας το δικαίωμα για σταθερή και μόνιμη εργασία με αξιοπρεπή μισθό και αρνούμενη τις νεοφιλελεύθερες ιδεολογικές εμμονές, όπου η αγορά κανοναρχεί και η εκπαίδευση υποτάσσεται.
Οφείλει να μιλάει για το Ενιαίο 12χρονο δωρεάν δημόσιο Σχολείο για όλα τα παιδιά (μετά από δίχρονη υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή με ενιαίο διαπαιδαγωγητικό πρόγραμμα), μέχρι τα 18 τους χρόνια. Ένα τέτοιο σχολείο, με μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό με ενιαία εργασιακά δικαιώματα, απαλλαγμένο από επικαλύψεις και ανακύκλωση της ύλης σε κάθε βαθμίδα, θα έχει βελτιωμένο επίπεδο γενικών γνώσεων, θα συνδέει τη θεωρία και την πράξη, θα αναπτύσσει την κριτική σκέψη, ώστε τα παιδιά να κατανοούν τους νόμους κίνησης της φύσης και της κοινωνίας. Στο σχολείο αυτό θα παρέχονται και εισαγωγικές επαγγελματικές γνώσεις, χωρίς κατευθύνσεις και ειδικότητες.

Οφείλει να μιλάει για τη λήψη αντισταθμιστικών εκπαιδευτικών μέτρων, όπως ειδική οικονομική υποστήριξη και επιδόματα στη φτωχή οικογένεια, στους άνεργους και τους μετανάστες ώστε τα παιδιά τους να τελειώνουν το Ενιαίο 12χρονο Σχολείο, καθώς και για πρόσθετη εκπαιδευτική υποστήριξη στους μαθητές που το έχουν ανάγκη.

Οφείλει να μιλάει για έναν δεύτερο, προαιρετικό (για τους μαθητές), κύκλο σε όλη τη διάρκεια του Ενιαίου δημόσιου Σχολείου (μεσημεριανό ή απογευματινό), με μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό, στον οποίο, σε αντίθεση με το ασυνάρτητο και εξουθενωτικό πρόγραμμα του ολοήμερου, ο μαθητής θα έχει τη δυνατότητα, δωρεάν και συγκροτημένα, να καλύψει διάφορες ανάγκες του για τις οποίες τα νοικοκυριά έχουν σήμερα αυξημένες και ανελαστικές ιδιωτικές δαπάνες (ολοκλήρωση του διαβάσματος για την επόμενη μέρα, ξένη γλώσσα, υπολογιστές, μουσική, χορός, αθλητικές δραστηριότητες κλπ) και να πιστοποιεί τις γνώσεις του (πτυχίο ξένης γλώσσας και πληροφορικής).

Οφείλει να μιλάει, παράλληλα, για ένα δημόσιο δωρεάν και ανοιχτό σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης μετά το 12χρονο σχολείο για όσα επαγγέλματα δεν απαιτούν πανεπιστημιακή μόρφωση.

Επάγγελμα; Αγροφύλαξ με πτυχίο Ιατρικής.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ...;

Του ΣΤΑΥΡΟΥ Π. ΨΥΧΑΡΗ Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2009

Μια νεαρή σερβιτόρα σε πολύ γνωστό καφέ της Πλατείας των Φιλικών στο Κολωνάκι έχει πτυχίο... Ιατρικής. Εργάζεται «προσωρινά» στο καφέ διότι έχει μπροστά της 12 (δώδεκα!) χρόνια αναμονής... Τόσο πρέπει να περιμένει για να έλθει η σειρά της προκειμένου ως ιατρός να πάρει ειδικότητα...
Στην Ελλάδα, η «ουρά» των υποψηφίων για ειδικότητα ιατρών είναι τεράστια. Οι πτυχιούχοι της Ιατρικής πρέπει να περιμένουν περισσότερο από μία δεκαετία για να γίνουν ιατροί με ειδικότητα. Ως τότε μπορούν να εργάζονται π.χ. ως σερβιτόροι, όπως το κορίτσι του παραδείγματος- η συγκεκριμένη πτυχιούχος της Ιατρικής σκέπτεται να φύγει σε μια χώρα της Βόρειας Ευρώπης για να πάρει ειδικότητα αμέσως και ίσως να εγκατασταθεί εκεί.
Η επισήμανση του συγκεκριμένου προβλήματος είναι επίκαιρη καθώς το πρόβλημα της Παιδείας στην Ελλάδα έχει τεθεί επί τάπητος, πολύ πριν από την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών. Οι όψεις του προβλήματος είναι ασφαλώς πολλές. Και η πλέον δυσάρεστη πλευρά θεωρείται η περιπέτεια των υποψηφίων φοιτητών, που αγωνίζονται για μια θέση στα πανεπιστήμια.
Ολοι βέβαια έχουν να προτείνουν ένα δικό τους σύστημα το οποίο... καταργεί τις εισαγωγικές εξετάσεις κλπ. Και όπως από ετών έχει επισημάνει «Το Βήμα», το σύστημα εισαγωγής αλλάζει τα τελευταία 40 χρόνια όχι μόνον όταν αλλάζουν οι κυβερνήσεις αλλά και όταν απλώς αλλάζει ο υπουργός.
Ηδη αρχίζει να γίνεται ορατό το μεγαλύτερο πρόβλημα. Τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα τείνουν να μεταβληθούν σε παραγωγούς ανέργων... Είτε διότι ορισμένες σχολές είναι εντελώς θεωρητικές (ποια ακριβώς εργασία θα κάνει ένας αυριανός πολιτικός επιστήμων πτυχιούχος μεν, αλλά χωρίς περαιτέρω μεταπτυχιακή ειδίκευση;) είτε διότι άλλες σχολές δεν λαμβάνουν υπόψη τον κορεσμό σε πολλά επαγγέλματα, τα πανεπιστήμια «παράγουν» ανέργους κατά χιλιάδες.
Είναι πασιφανές ότι οι σπουδές πρέπει να συνδεθούν με την εργασία, να ανταποκρίνεται η παραγωγή πτυχιούχων στις ανάγκες της αγοράς. Είναι αναγκαίο να γνωρίζει ο νέος ότι ορισμένα πτυχία έχουν τελικώς λιγότερη ζήτηση από το δίπλωμα του επαγγελματία οδηγού.
Βεβαίως η ευθύνη ανήκει τελικά στην πολιτεία. Που πρέπει να αναδιαρθρώσει την Παιδεία συνδέοντας τις σπουδές με την εργασία. Ενα ειλικρινές και εφαρμόσιμο πρόγραμμα είναι το ζητούμενο από τα κόμματα που κυβερνούν τη χώρα.

Εκπαιδευτικό σύστημα Ελλάδος - Φιλανδίας απόψε στο mega στην εκπομπή του Παύλου Τσίμα. Η δυστυχία του να είσαι μαθητής.

O Γιαν είναι Φιλανδός. Μαθητής της δευτέρας λυκείου, σε ένα δημόσιο λύκειο (ιδιωτικά δεν υπάρχουν στην χώρα του) στο Ελσίνκι. Η Βανέσα είναι Ελληνίδα. Μαθήτρια της τρίτης Λυκείου, στο δημόσιο του Χολαργού. Συνομιλούν στο ίντερνετ. Η Βανέσα, έκπληκτη, ανακαλύπτει ότι ο συνομήλικος της έχει πολύ ελεύθερο χρόνο, ελάχιστη πίεση, κανένα άγχος για την μαθητική του ζωή και για την εισαγωγή του στο πανεπιστήμιο κι ότι το σχολείο του- δημόσιο- έχει μέχρι και μικρό στούντιο τηλεόρασης για να κάνουν το μάθημα δημοσιογραφίας! Κι όμως, αυτός ο «χαλαρός» νέος, που πιέζεται ελάχιστα από το σχολείο και βασανίζεται σπάνια από τον βραχνά των εξετάσεων, φοιτά σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που έρχεται σταθερά πρώτο στον κόσμο, με βάση τις αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ, ενώ εκείνη, που βασανίζεται δέκα και δώδεκα ώρες την ημέρα σε σχολείο και φροντιστήριο και την πνίγει το άγχος, ζει σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είχε αξιολογηθεί στην 25η θέση το 2000 κι έχει ήδη πέσει στην 28η από τις 30 υπό εξέταση χώρες του ΟΑΣΑ το 2006, στην τελευταία μέτρηση!

Την ιστορία αυτών των δύο μαθητών, ένα τυπικό τους 24ωρο, παρακολουθεί η κάμερα της «Έρευνας», καταγράφει τις διαφορές στο εκπαιδευτικό τους περιβάλλον και την καθημερινή τους ζωή και μένει με το αναπάντητο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν το δικό μας σχολείο να πιέζει τόσο πολύ τους μαθητές του με τόσο φτωχά αποτελέσματα; Πώς γίνεται να συζητάμε τόσο πολύ για την παιδεία και να τα καταφέρνουμε στην πράξη τόσο άσχημα;

Καθώς μια ακόμη συζήτηση («από μηδενική βάση», όπως ειπώθηκε αρμοδίως) ξεκινά για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, η «Έρευνα» της Τρίτης θέτει τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων, μέσα σε μια σχολική τάξη κι ένα μαθητικό δωμάτιο δύο διαφορετικών χωρών. Κι έπειτα ρωτά δασκάλους, ειδικούς και υπουργούς τι φταίει, τι ματαιώνει κάθε απόπειρα βελτίωσης του ελληνικού σχολείου.

Τρεις πρώην υπουργοί που φιλοδόξησαν να συνδέσουν το όνομά τους με μια μεγάλη μεταρρύθμιση - ο Γεράσιμος Αρσένης, η Μαριέττα Γιανάκου και ο Βασίλης Κοντογιανόπουλος - μιλούν για πρώτη φορά για την εμπειρία τους, τα λάθη τους και τα συμπεράσματα στα οποία έχουν οδηγηθεί.

Η εκπομπή σε video από το ιστολόγιο blog out του Ν.Π.

Πανελλήνιες εξετάσεις 30 χρόνια αλλάζουν και ξαναλλάζουν